De maand februari is voorbij gevlogen en ook maart heeft er al weer een aantal dagen opzitten.

Weken die ik in een soort van roes heb doorgebracht. Even de weg kwijt, wel mijn ding doen maar eigenlijk vanuit een bubbel.

Van alles kwam op ons pad, waarover genoeg te schrijven viel maar het wilde maar niet. Tja ….en ik ben er de mens niet naar om dan te schrijven omwille van het schrijven. If you catch my drift?

Zo keken we terug op de eerste gasten in ons huis, waar ik wel even goed ziek van ben geweest. Helaas heeft de verhuur ook een keerzijde, waar ik niet bij stil wilde staan. Maar heb het weer een plekje gegeven en we gaan met de juiste intentie verder, erop vertrouwend, dat de meerderheid van onze gasten met respect om zullen gaan met ons huis en de prachtige omgeving.

Zo was er het feest van mijn jarig manneke, die 60 werd, terwijl we nog geen 2 weken daarvoor een goede vriend vaarwel moesten gaan zeggen, die geen 60 meer mag worden dit jaar.

De carnaval ook dit jaar aan me voorbij heb moeten laten gaan, daar mijn lijf zich niet kon vinden met de plannen van mijn hoofd en hart. Maar ook daar weer een oplossing voor gevonden, de muziek kan me namelijk niemand afpakken en met een oude MP3 op de oortjes meegeblèrd dat het een lieve lust was. En geloof het of niet maar op dat moment de beste pijnstiller die er te krijgen is.

Maar ook die carnavalsdagen werden woest verstoord door een afschuwelijk ongeluk, wat plaats vond. En ondanks dat ik zelf niet direct hierbij betrokken was, sloeg de berichtgeving in als een bom en volgde ik op afstand de gebeurtenissen hieromtrent.

En dan al die dagen die een bijzondere vermelding verdienen, Valentijnsdag, complimenten dag, you name it. Hele berichten/post/blogs werden er aan gewijd.

Terugkijkend op deze weken was het vooral de controversie van alle gebeurtenissen, die me even van mijn padje hebben gebracht.

Blijdschap en verdriet gingen hand in hand. En ik had het dus schijnbaar even nodig om me terug te trekken ( en niet alleen van social media) om alles weer even op de rit te krijgen.

Hoe mooi is het dan tegelijkertijd om te zien, hoe blijdschap en verdriet een verbinding aangaan. En niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen waarneem, dat juist vanuit het verdriet nog meer saamhorigheid, verbondenheid, samen delen, samen ervaren, samen doorleven ontstaat. Hoe mooi is het dan om te ervaren, dat je er niet alleen voor staat, je vanuit de verbinding weer kracht put, het een plekje geeft en weer verder kunt gaan, sooner or later.

En vandaag……luisterend naar het Wolga Lied van Ivan Rebroff, op de sterfdag van mijn pappa, krijg ik weer een liefdevolle schop onder mijn …… En recht ik mijn schouders, borst vooruit, hoofd omhoog en voel ik me weer echt ’t kindj va Fober va Sjinne.

Alle hobbels en bobbels, rode stoplichten, wegversperringen enz omarmend, mijn pad weer volgend en heel heel dankbaar zijn, voor alle kansen en mogelijkheden die op ons pad komen. Als ik er maar zelf voor kies, om ze te blijven zien.

En vooral er voor kies om te blijven genieten onder het wandelen. En soms, heb je het dan even nodig om te onthaasten. Te verstillen, om weer bij dat genieten te kunnen komen.

Voel je nu zelf ook de behoefte om eens te onthaasten, te verstillen? Dan is ons huis en de prachtige omgeving misschien wel de plek waar je naar op zoek bent. Laat je inspireren op onze site, je bent er nu toch al. En maak snel gebruik van de aanbieding om 1 nacht cadeau te krijgen. ???Deze aanbieding geldt tot 9 maart middernacht. Whoepwhoep

 

Maak er weer wat moois van lieve mensen. Time is precious

 

Bergenbalansgroet,

 

Robert & Jet