Naarmate we stap voor stap weer richting “normaal” gaan, neemt ook het lawaai weer toe. En voelen wij meer dan ooit de behoefte om ons weer even terug te kunnen trekken in de bergen.

Fijn om je dan steeds meer bewust te worden, dat het ‘m vooral om de innerlijke stilte te doen is. In de kakafonie van toenemende geluiden van buitenaf vergt het wellicht wat meer oefening. Bij ons huis op 1100 m hoogte, gaat dit vanuit een natural flow.

Daar maakt de stilte in een splitsecond oorverdovend duidelijk, dat we weer aardig op weg waren richting hamsterwiel.

Maar is het dan niet al een enorme aanwinst, als we ons hier wat vaker op tijd van bewust worden? Op tijd in de zin van, hopla waar zijn we nu mee bezig? Willen we dit pad nog lopen, op deze manier?

En natuurlijk kennen we allemaal zulke momenten in het leven, waar we voor ons gevoel geen andere keuze hebben. Dat de omstandigheden van dien aard zijn, dat alleen door keihard werken, schouders eronder en hoppa, niet l……. maar poetsenattitude gevraagd is. Zeker in deze tijd.

Of bovenstaande nu wel of niet klopt, (wie bepaalt dat uiteindelijk) doet niet ter zake. Het enigste wat wel degelijk van belang is, is dat we allemaal ongeacht de situatie waarin we verkeren, een of liefst twee momenten per dag kunnen realiseren, al is het maar 10 minuten, waarin we stil zijn. En dan bedoel ik innerlijk stil zijn.

Het ideale moment om hier mee te starten zijn de eerste 10 min na het wakker worden. Voordat die grijze massa alweer volledig in de startblokken staat.

En ja, de meesten van ons hebben elke dag al van alles te doen: je moet naar je werk, de trein halen, de kids verzorgen voor school, je klaarmaken voor dat belangrijke sollicitatiegesprek, of iets in deze trant.

Maar ook dan zou je ervoor kunnen kiezen, de wekker 10 minuutjes eerder te laten aflopen, dan normaal. Probeer het gewoon eens uit. Wat is het ergste wat zou kunnen gebeuren?

Ja en dan is het tweede moment bij uitstek het einde van de dag. Voordat je je bed opzoekt. En ook dan zullen er dagen bij zijn, waar je nog te moe bent om je tanden te gaan poetsen, voor het slapen gaan. En toch wil ik je uitnodigen om ook dit moment nog even heel bewust te pakken. Hoe was je dag? Wat had je allemaal in je drukke agenda staan? Lukt het om de focus te leggen op dat wat goed ging? Om trots op je zelf te zijn? Dankbaar te zijn?

De wereld staat op zijn kop. Met zijn allen staan we voor een gigantische uitdaging. Op veel zaken hebben we geen invloed. Op veel zaken wel.

Innerlijk stil zijn helpt ons om, ook al zijn we omringd door lawaai, de focus vooral te blijven leggen op waar we wel invloed op hebben. En dit is vaak zo veel meer, dan we in eerste instantie dachten.

Ga je de uitdaging aan? Al is het maar al eens voor 1 week? You’ve got nothing to loose but a lot to win. En voor de echte diehards onder ons, deel vooral je ervaringen. The good and the less good. Wie durft?

Bergenbalansgroet,

Robert & Jet