En dan zit je hier tussen de bloemetjes, kaartjes, appjes, telefoontjes, knutselwerkje, cadeautjes, zelfs een ingesproken video-bericht, waanzinnig dankbaar te zijn, voor al deze, lieve, bijzondere, mooie mensen in mijn leven.

Maar niet alleen mijn leven, ons leven. Want where would we be, above all, who would we be, without them. En op dit zelfde moment realiseren we ons, hoe ontzettend rijk we zijn.

Met dit gevoel van overvloed en dankbaarheid naar ons leven te kunnen kijken. Intens te genieten van weer een verjaardag, die we samen hebben kunnen vieren. Dat is voor ons bij uitstek de echo van het leven. Als we iets de afgelopen jaren hebben mogen leren, dan is het dat wel.

Er zullen beslist lezers onder jullie zijn, die onderstaand verhaal al eens voorbij hebben zien komen:
Een man en zijn zoon lopen door het bos. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij een scherpe pijn voelt, roept hij “aaahhh”. Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen roepen: “aaahhh”.
Nieuwsgierig roept de jongen: “Wie ben jij?”
Het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: “Wie ben jij?”
Hij wordt kwaad en roept: “lafaard!”, waarop de stem roept: “lafaard!”

De jongen kijkt zijn vader aan en vraagt wat er gebeurt. De man antwoordt: “Let maar eens op” en roept vervolgens: “Ik bewonder jou. “De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!”
De man roept: “Jij bent prachtig! “De stem antwoordt: “Jij bent prachtig!”

De vader legt daarop uit: “De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het ‘het leven’. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven.”

Ook wij hebben dit verhaal al langs zien komen, meermaals zelfs. En iedere keer weer raakt de eenvoud ervan ons enorm. En toch zijn er nog van die dagen, waarin de eenvoud ervan zien en begrijpen, niet congruent is met ons gedrag.

Dan zijn er nog steeds soepballetjes in de soep, die we zelf mogen opeten. (zoals een van mijn sussies altijd weer liefdevol benadrukt) Maar er ondertussen ook al heel wat soepballetjes ronddrijven, die we liefdevol mogen teruggeven aan een ander. En als het even kan met een knipoog en een glimlach.

Jullie maken er toch weer wat moois van he?

Bergenbalansgroet,

Robert & Jet